Kumbara

Ali, 8 yaşında kıpır kıpır bir çocuktu. Bir gün oyuncakçının vitrininde gördüğü o kocaman uzay gemisi setine bayıldı. Ama bir sorun vardı: Oyuncak epey pahalıydı. Cebindeki harçlıkları saydı. "Sadece on liram var, bu oyuncak ise yüz lira! Bu gidişle o uzay gemisini asla alamayacağım," diye üzüntüyle mırıldandı. Bunu duyan dedesi gülümsedi. Odasına gidip elinde kırmızı, araba şeklinde sevimli bir kumbara ile geri döndü. "Al bakalım Ali, bu senin yeni kumbaran," dedi dedesi. Ali omuz silkti. "Ama dede, benim her gün sadece iki-üç liram artıyor. Bu küçücük paralarla o kocaman uzay gemisini nasıl alırım ki? Çok uzun sürer!" Dedesi, Ali’nin yanına oturdu, saçını okşadı ve şöyle dedi: "Unutma güzel oğlum, damlaya damlaya göl olur." Ali şaşırmıştı. Gözlerini kırpıştırarak sordu: "Nasıl yani? Su damlalarından mı bahsediyoruz dede? Benim paraya ihtiyacım var, suya değil ki!" Dedesi hafifçe kahkaha attı. "Hayır canım, bu bir atasözü. Eskiler bu sözü, küçük şeylerin zamanla birikip çoğaldığını anlatmak için söylemişler. Yani, küçük ve önemsiz gibi görünen paralar birikerek zamanla çok büyük bir miktara dönüşür. Sen o artan bozuk paralarını her gün bu kumbaraya at, gerisini hiç merak etme." Ali pek inanmasa da dedesini dinlemeye karar verdi. O günden sonra, okul kantininden artan bozuk paralarını, bazen de harçlığının küçük bir kısmını hep kırmızı arabalı kumbarasına attı. Başlangıçta kumbara çok hafifti, sanki içi hep boş kalacakmış gibi geliyordu. Ancak günler haftaları, haftalar ayları kovaladı. Ali kumbarasını eline her aldığında onun biraz daha ağırlaştığını fark ediyordu. İçinden gelen "şıngır şıngır" sesler çoğalmıştı! Aylar sonra bir pazar sabahı dedesi, "Ali, sanırım bizim göl artık doldu taştı, ne dersin? Hadi şu kumbarayı açalım," dedi. İkisi heyecanla kumbaranın kapağını açtılar. İçinden masaya dökülen paraları saydıklarında Ali gözlerine inanamadı. Tam yüz on lirası olmuştu! Hayalini kurduğu uzay gemisini alabileceği gibi, üstüne arkadaşlarıyla dondurma yiyecek parası bile kalmıştı. Ali sevinçle sıçradı ve dedesine kocaman sarıldı. "Haklıymışsın dede! Küçücük paralarım birikti ve kocaman oldu. Gerçekten de damlaya damlaya göl oluyormuş!" O günden sonra Ali, sabırlı olmanın ve küçük adımların ne kadar büyük sonuçlar doğurabileceğini hayatı boyunca hiç unutmadı.